بیشتر بدانید
نیم نگاهی به تولید کاغذ در طی تاریخ
کاغذ ورقه نازک همواری است که معمولاً از الیاف گیاهی ساخته می‌شود ولی آن را از مواد لیفی دیگر هم می‌سازند. عمدتاً برای نوشتن و چاپ کردن از کاغذ استفاده می‌شود، ولی کاربردهای متعدد دیگری نیز دارد. لفظ اروپایی آن از کلمه «پاپیروس» یونانی گرفته‌شده که گیاه آن را در مصر «بردی» می‌گفتند و قرطاس مصری را از آن می‌ساختند.

نیم نگاهی به تولید کاغذ در طی تاریخ

کاغذ ورقه نازک همواری است که معمولاً از الیاف گیاهی ساخته می‌شود ولی آن را از مواد لیفی دیگر هم می‌سازند. عمدتاً برای نوشتن و چاپ کردن از کاغذ استفاده می‌شود، ولی کاربردهای متعدد دیگری نیز دارد. لفظ اروپایی آن از کلمه «پاپیروس» یونانی گرفته‌شده که گیاه آن را در مصر «بردی» می‌گفتند و قرطاس مصری را از آن می‌ساختند.

کلمه «قرطاس» که امروزه به معنی کاغذ به کار می‌رود، خود برگرفته از کلمه یونانی «خارتس» به معنی چیزی است که بر آن می‌نویسند و معادل آن در عربی «ورقه» و «صحیفه» است. در آسيا، چون كاغذ از چين به ديگر ممالك آمده است، نام تركي يا چيني آن‌که به‌صورت «كاك – دز» يا كوكدز ثبت‌شده است، در زبان اين كشورها واردشده و با تغييرات مختصري كماكان باقی‌مانده است. کلمه کاغذ ظاهراً از زبان سانسکریت وارد زبان فارسی شده است.

پيش از پيدايش كاغذ، براي نوشتن يا ترسيم اشكال، از لوحه‌های گلي، خشت و تخته‌سنگ استفاده مي‌شد. اما به‌تدریج از مواد ديگري چون استخوان (استخوان كتف حيوانات بزرگ، مثل كتف شتر) گل رس (اين گل را می‌پختند تا سفت شود)، صفحات پوشيده از موم، پوست حيوانات، پارچه‌های مختلف و بالاخره كاغذ استفاده شد. صنعت كاغذسازي به‌عنوان صنعتی بسیار قديمي تلفيق هنر، تجربه، علم و فنّاوری مدرن است.

بسياري معتقدند كه چاپ، با تأثیری كه روي ارتباطات و نشر و پخش دانش داشته است، بيشتر از هر عامل ديگري در توسعه تمدن‌ها نقش داشته است، اگر چنين نظري را بپذيريم، اختراع و تكامل فرآيندهاي توليد كاغذ را نيز بايد ازنظر اهميت هم‌تراز يا برابر با چاپ بدانيم، زيرا بدون يكي، ديگري نيز نمی‌توانسته است چندان ثمربخش باشد. البته ‌و درواقع اختراع كاغذ تقدم فراوانی بر چاپ دارد و به حدود 5500 سال قبل برمي‌گردد؛ زماني كه مصريان پاپيروس را براي نوشتن روي آن به كار می‌بردند.

کاغذ از زمان اختراع آن تا امروز قابل‌اعتمادترین وسیله انتقال اندیشه و تجربیات بشر بوده و نقش مهمى در جمع‌آورى و ذخیره اطلاعات و دانش بشر داشته است. افزايش مصرف سرانه كاغذ ‌نیز ‌نشان‌دهنده غناي سيستم فرهنگي جوامع بوده و شاخص رشد و درآمدهاي ملي و توسعه تكنولوژيكي آن‌هاست.

  • پاپیروس در مصر

مصريان، قريب سه هزار سال پيش از ميلاد مسيح براي نخستين بار از برگ درخت نخل و سپس از پوست گياه مخصوصي كه در مصر و در كناره رود نيل به‌وفور يافت می‌شد و آن را پاپيروس می‌نامیدند، براي نوشتن استفاده كردند. پاپيروس نوعي ني است كه در باتلاق‌هاي نيل مي‌رويد. با چيدن متقاطع و متناوب لایه‌های پاپيروس روي يكديگر و سپس خيس كردن و فشردن آن‌ها، كاغذي خشن ساخته می‌شود كه توان جذب بالايي دارد.

  • پارشمن در اروپا

در اروپا تا حدود قرن اول ميلادي از كاغذ پاپيروس استفاده می‌شد، ولي در آن زمان با پيدايش نوع جديدي از كاغذ كه پارشمن ناميده می‌شد، رقابتي بين اين دو نوع كاغذ به وجود آمد. پارشمن را به‌ویژه از پوست بره و بزغاله درست می‌کردند. روش كار به این‌گونه بود كه پوست اين حيوانات را در آب جوش می‌گذاشتند و پشم آن را می‌زدودند، سپس پوست‌ها را بدون آن‌که دباغي كنند، براي نوشتن مورداستفاده قرار می‌دادند. به‌این‌ترتیب، تا تهيه كاغذ به‌صورت امروزي (يعني تهيه كاغذ از موادي چون الياف پارچه و چوب) براي نوشتن از پارشمن و پاپيروس استفاده می‌شد.

  • چین مهد کاغذهای امروزی

چینی‌ها، در ساختن كاغذ از پوست درخت توت استفاده می‌کردند و بعدها يعني در قرن‌هاي اول و دوم ميلادي گرد فشرده ساقه خيزران را براي تهيه كاغذ به کاربردند. ساخت اولين كاغذي كه شبيه كاغذهاي امروزي بوده است، به فردي چيني به نام تساي لئون نسبت داده می‌شود كه در سال 105 بعد از ميلاد، با زدن و كوبيدن پارچه‌های كهنه، طناب و تورهاي قديمي ماهيگيري در داخل ظرفي از آب، الياف (فيبرهاي) آن‌ها را از هم جدا و اين مخلوط را روي غربالي ظريف از جنس بامبو آب‌گیری و ورقه به‌دست‌آمده، در آفتاب خشك می‌کرده است. اين روش كه هم‌اکنون نيز براي کاغذسازی دستي به كار می‌رود، به‌کندی به‌سوی غرب گسترش يافت.

  • "کاغذ لیان سی" کاغذی با ماندگاری هزارساله

باوجود پیشرفت تکنولوژی تمام مراحل آماده‌سازی این کاغذ با دست انجام می‌شود. در مقایسه با کاغذهای قدیمی دیگر، کاغذ لیان سی ویژگی‌هایی ازجمله، ضد رطوبت و ضد گرما داشته و ماندگاری آن بسیار است. گیاه بامبوی مورداستفاده باید حتماً از نوعی باشد که در آغاز تابستان رشد می‌کند. ابتدا این بامبوها را درهوای آزاد زیر نور خورشید و باد و باران طبیعی به مدت چند ماه قرار می‌دهند. سپس با استفاده از آب چشمه طبیعی که از بالای کوه آورده شده، به سفیدگری طبیعی مواد می‌پردازند. پس‌ازآن بایستی 72 مرحلۀ دیگر را گذراند تا کاغذ آماده شود.

در تاریخ چین، بسیاری از کتاب‌های قدیمی و قانون‌نامه‌های باستانی، با استفاده از کاغذ لیان سی به چاپ می‌رسید و بر روی آن خطاطی و نقاشی می‌شد. مجموعه‌ای از نقش مهرها نیز به‌وسیلۀ حکاکان معروف بر روی این کاغذها حک‌شده و برای نسل‌های بعدی بجا مانده است.

  • کاغذ در میان مسلمانان

کاغذسازی در سال 751 میلادی به سمرقند راه یافت. در اواسط قرن دوم هجری نیز کاغذ از سمرقند به کشورهای اسلامی رسید. «فضل ابن یحیی برمکی» نخستین کسی بود که در سال 794 میلادی(145 ه. ق.) در بغداد کارخانه کاغذ‌سازی دایر کرد. این کارخانه به مدت500 سال تحت حفاظت و حراست دولتی در حال فعالیت بود.

در قرن چهارم هجری قمری کاغذسازی در بغداد رواج تام داشت. «ابن الندیم» از شش نوع کاغذی که در زمان او معرف بود، نام می‌برد: کاغذ سلیمانی، طلحی، نوحی، فرعونی، جعفری، طاهری. نام‌هایی كه ابن النديم برمی‌شمارد، نام کاغذ سازان ماهر يا فرمانرواياني است كه به ساختن کارخانه‌های كاغذسازي فرمان دادند كه بيشتر آن‌ها ايراني هستند.

وجه‌تسمیه چند نوع از آن کاغذها در اینجا ذکرشده است: كاغذ جعفري: منسوب است به جعفر برمكي؛ كاغذ طاهري: منسوب به طاهر دوم از فرمانروايان خراسان (دودمان طاهري)؛ كاغذ نوحي: منسوب به نوح ساماني از فرمان روايان ساماني؛ كاغذ طلحي: منسوب به طلحه بن طاهر( از طاهريان)؛ كاغذ سليماني: منسوب به سليمان راشد فرمانرواي خراسان در زمان هارون‌الرشید؛ كاغذ فرعوني: با بهترين پاپيروس مصري رقابت می‌کرده و شاید به همين دليل به نام فرعوني شناخته‌شده است؛ كاغذ جيهاني: منسوب به شهر جيهان در خراسان بزرگ؛ كاغذ ماموني: منسوب به مامون عباسي؛ كاغذ منصوري: منسوب به ابوالفضل منصور بن نصربن عبدالرحيم از مردمان سمرقند، است.

معروف‌ترین کاغذهاى سده ۱۲ و ۱۳ ه. ق. کاغذهاى خان بالیغ، ختایی، سمرقندی، عادل شاهی، ترمه‌ای، کشمیرى و فرنگى هستند. کیفیت‌ مناسب‌ کاغذ سمرقندی‌ سبب‌ رونق‌ تجارت‌ آن‌ شد،‌ به‌طوری‌که‌ سمرقند‌ را‌ به‌ مرکز‌ تجارت‌ آن‌ تبدیل‌ کرد.‌ حتی‌ مرغوبیت‌ این‌ کاغذ‌ منجر‌ به‌ گرانی‌ آن‌ گردید،‌ به‌طوری‌که‌ از‌ انواع‌ مختلف‌ آن‌ در‌ همه‌جا،‌ با‌ رغبت‌ و‌ تحسین‌ استقبال‌ می‌شد‌ و‌ در‌ اندازه‌های‌ مختلف‌ کاربرد‌ پیداکرده‌ و‌ به‌ تمام‌ بلاد‌ اسلامی‌ صادر‌ می‌شد.

کاغذ‌ سمرقندی‌ و‌ کیفیت‌ جهانگیر‌ آن‌ سبب‌ شد‌ تا‌ کشورهای‌ مسلمان‌ آن‌ روزگار،‌ همیشه‌ ترجیح‌ دهند‌ برای‌ خلق‌ آثار‌ ماندگار،‌ از‌ آن‌ استفاده‌ کنند.‌ حتی‌ وقتی‌ بایسنقر‌ میرزا‌ تصمیم‌ به‌ کتابت‌ قرآن‌ معروف‌ و‌ عظیم‌ بایسنقر‌ گرفت،‌ دستور‌ داد‌ تا‌ کاغذ گران‌ سمرقندی،‌ تمامی‌ تجربه‌ و‌ همت‌ خویش‌ را‌ به‌ کار‌ بگیرند‌ تا‌ بتوانند‌ صفحاتی‌ عظیم‌ از‌ این‌ کاغذ‌ را‌ پدیدآورند‌ و‌ امروز‌ شاهد‌ بقایای‌ این‌ قرآن‌ عظیم‌ بایسنقری‌ در‌ کتابخانه‌ مرکزی‌ آستان‌ قدس‌ رضوی‌ در‌ ابعاد‌ هر‌ صفحه‌ 101‌ *177‌ سانتی‌متر‌ با‌ مقیاس‌ امروز‌ هستیم‌ که‌ بزرگ‌تر‌ از‌ کاغذهای‌ صنعتی‌ استاندارد‌ امروزی‌ است.

  • کاغذسازی در ایران

صنعت کاغذسازى از قرن هفتم هجرى به بعد در ایران وجود داشته است. از مشهورترین شهرهای ایران که در کاغذسازی شهرت داشته، «خونا» یا «خونج» بوده که زمانی به «کاغذ کنان» معروف بوده است. ایرانیان‌ مسلمان‌ در‌ کار‌ بهبود‌ ساختن‌ کاغذ‌ به‌ نوآوری‌های‌ خاصی داشتند. مانند: 

  • آهار‌ زدن‌ به‌ کاغذ‌:‌ ایرانیان‌ که‌ در‌ کار‌ ساختن‌ کاغذ‌ پوستی(پارشمن)‌ تجربه‌های‌ زیادی‌ داشتند‌ کوشیدند‌ آن‌ تجربه‌ها‌ را‌ در‌ ساختن‌ کاغذ‌ جدید‌ نیز‌ به‌کارگیرند.‌ ازاین‌رو،‌ به‌ کاغذ‌ نشاسته‌ گندم‌ می‌زدند‌ که‌ سطح‌ کاغذ‌ را‌ برای‌ نوشتن‌ با‌ جوهر‌ مناسب‌تر‌ می‌کرد.
  • بهره‌گیری‌ از‌ آب‌دنگ:‌ این‌ دستگاه‌ کوبه‌ای،‌ پتک‌ ‌مانند‌ بود‌ که‌ با‌ چرخاب‌ به‌ حرکت‌ درمی‌آمد‌ و‌ از‌ آن‌ برای‌ خرد‌ کردن‌ تکه‌های‌ بزرگ‌ چوب‌ بهره‌ می‌گرفتند.
  • بهره‌گیری‌ از‌ قالب‌ خیزران:‌ نوارهایی‌ از‌ چاپ‌ خیزران‌ را‌ مانند‌ حصیر‌ به‌ هم‌ می‌بافتند‌ و‌ برگه‌های‌ کاغذ‌ خیس‌ را‌ ‌برای‌ آبکشی‌ روی‌ آن‌ می‌گذاشتند‌ و‌ پس‌ازاین‌ که‌ آب‌ آن‌ گرفته‌ شد‌ درحالی‌که‌ ورقه‌ هنوز‌ مرطوب‌ بود،‌ آن‌ را‌ برمی‌داشتند. این‌ کار‌ به‌ سازنده‌ کاغذ‌ امکان‌ می‌داد‌ به‌طور‌ پیاپی‌ ورقه‌های‌ کاغذ‌ را‌ روی‌ همان‌ یک‌ قالب‌ آبکشی‌ کند.‌ پیش‌ از‌ آن،‌ ورقه‌ کاغذ‌ را‌ روی‌ پارچه‌ درشت‌ ‌بافی‌ پهن‌ می‌کردند،‌ اما‌ تا‌ زمان‌ خشک‌ شدن‌ ورقه‌ کاغذ،‌ نمی‌توانستند‌ آن‌ را‌ از‌ روی‌ پارچه‌ بردارند.
  • بهبود‌ کاغذ‌ و‌ بازیافت‌ آن‌: افزودن‌ موادی‌ مانند‌ بزرگ،‌ پنبه‌ و‌ کهنه‌ پاره‌های‌ کتان‌ به‌ ترکیب‌ کاغذ‌ و‌ همچنین‌ بهره‌گیری‌ از‌ خرده‌پاره‌های‌ کاغذ‌ و‌ پارچه‌های‌ کهنه‌ که‌ در‌ بهبود‌ کاغذ‌ سودمند‌ بود‌ و‌ شیوه‌ای‌ از‌ بازیافت‌ نیز‌ به‌حساب‌ می‌آمد.
  • کاغذ‌ رنگی:‌ در‌ برخی‌ دست‌نوشته‌های‌ نویسندگان‌ مسلمان‌ دستورهایی‌ برای‌ ساختن‌ کاغذ‌ به‌ رنگ‌های‌ قرمز،‌ سبز،‌ آبی،‌ صورتی،‌ زرد،‌ پیازی‌ و‌ ارغوانی‌ وجود‌ دارد‌ و‌ حتی‌ نوشته‌شده‌ است‌ که‌ چگونه‌ می‌توان‌ کاری‌ کرد‌ که‌ برگه‌های‌ کاغذ‌ کهنه‌ و‌ دیرین‌ به‌ نظر‌ برسند.
  • ورود کاغذ به اروپا

كاغذسازي از شمال آفريقا به سرزمین‌های مسلمان‌نشین اروپا، يعني جزيره سيسيل(صقليه)در ايتاليا و شهرهاي شاطبه و قرطبه در اسپانيا(اندلس) راه يافت. در سال 1276ميلادي كاغذسازي در ايتاليا و اسپانيا به فراواني به كار می‌رفت. اسپانیایی‌ها برای خرد کردن و کوبیدن از آسیاب آبی استفاده کردند و به‌جای توری حصیری از توری فلزی استفاده کردند.

حدود یک قرن تولید کاغذ به روش دستى بود تا اینکه در سال 1390 ميلادي بازرگاني نورنبرگي نخستين كارخانه کاغذسازی را در آلمان بر پا كرد و در اين كار از کاغذ سازان ايتاليايي بهره گرفت كه خود آن‌ها از شاگردان مسلمانان بودند. نخستين كارخانه كاغذسازي انگلستان نيز در سال 1490 كار خود را آغاز كرد كه البته چيزي نبود جز يك آسياب آبي ازکارافتاده كه براي خرد كردن چوب به كار گرفته شد.در سال 1490  اولين كاغذ ساز بريتانيايي به نام «جان تيت» يك كارخانه كاغذسازي در هرت فورد تأسیس كرد.

با اختراع حروف برجسته چاپي توسط «يوهان گوتنبرگ» آلماني در 1440 و ورود آن به بريتانيا توسط «ويليام كاكستون» در 1476، نياز به كاغذ رشدي فراوان يافت. در قرن هجدهم صنعت كاغذسازي دستي ديگر پاسخگوي نياز نبود تا آن‌که در 1798 «نيكولا لويي روبر» فرانسوي ماشيني براي كاغذسازي طراحي كرد. ماشين او صنعت کاغذسازی را متحول ساخت، زيرا فرايند ساخت كاغذ در ماشين او پيوسته بود.

در انگلستان برادران «فورد رينير» ماشين روبر را اصلاح و تجهيز كردند و اولين نمونه كار خود را در 1803 به كار انداختند. «تي.بي. كرامپتون» نوردهاي خشک‌کننده را اختراع كرد و اين امكان را به وجود آورد كه كاغذ آبدار خارج‌شده از ماشين فورد رينير به‌صورت پيوسته خشك شود. با اضافه شدن نوردهاي مارك زني در سال 1825 توسط «فيپس» و جعبه‌هاي مكنده در سال 1836 توسط «براون» به انتهاي ماشين فورد رينير كه كاغذ آبدار را تحويل مي‌داد، ظرفيت توليد ماشين‌هاي كاغذسازي افزايشي فوق‌العاده يافت.

سرانجام در سال‌هاي پاياني قرن 19 ميلادي، دستگاهي ساخته شد كه همه مرحله‌هاي آماده‌سازي خمير تا ساختن برگه‌های كاغذ را انجام می‌داد. نمونه‌های امروزي اين دستگاه‌های خودكار نزديك 100 متر داراز و 4 متر پهنادارند و كاغذ را به صورت طاقه هاي استوانه اي بزرگي مي‌سازند كه ممكن است بيش از 20 تن وزن داشته باشند. با اينكه تجهيزات كاغذسازي پيشرفت فوق‌العاده‌اي داشته اند، اصول اساسي كاغذسازي ماشين فورد رينير همچنان به كار گرفته مي‌شوند.

  • از پیشگامی تا واردات کاغذ

هرچند ايرانيان از پيشگامان ساختن كاغذ بودند، اما پس از اختراع دستگاه كاغذساز در اروپا، انبوهي از كاغذهاي اروپايي به ايران و ديگر سرزمين هاي اسلامي وارد شد و بازار كاغذسازان دستي را كساد كرد. طی مدت زمان اندكي، كاغذهاي دستي براي هميشه برچيده شدند و زمان زيادي نگذشت كه حتي خاطره پيشگامي در كاغذسازي نيز از يادها رفت.

در‌ دوره‌ قاجار‌ به‌ دلایل‌ مختلف‌ نظیر‌ رقابت‌ روسیه‌ و‌ انگلیس‌ بر‌ سر‌ منافعی‌ که‌ در‌ ایران‌ داشتند‌ و‌ بی‌لیاقتی‌ و‌ بی‌کفایتی‌ دولت‌ وقت،‌ صنعت‌ کاغذسازی‌ رونقی‌ نداشته‌ است. در‌ زمان‌ سلطنت‌ رضا‌ خان‌ نیز‌ کاغذ‌ مورد‌ نیاز‌ از‌ کشور‌های‌ روسیه،‌ سوئد،‌ آلمان‌ و‌ رومانی‌ خریداری‌ می‌ شد. اولین کارخانه کاغذسازی در ایران پیش از جنگ جهانی دوم بنیانگذاری شد، اما طرح چندان موفقی نبود تا این‌که حدود ۵۰ سال پیش دستگاه کاغذساز دست دومی به ایران آورده شد و در کرج شروع به کار کرد که البته تولیدات آن نتوانست با کاغذهای خارجی موجود در بازار آن روزگار رقابت کند و چندی بعد در قالب یک کارخانه مقواسازی به کار خود ادامه داد.

در سال ۱۳۲۶ نیز شرکتی با سرمایه‌‌گذاری چند بازرگان به نام‌های حسنعلی حکمت، دکتر صلح‌دوست عیساییان و چند نفر دیگر اقدام به ایجاد یک کارخانه کاغذسازی در ورامین کردند که قرار بود مواد اولیه آن کاغذهای باطله سازمان‌ها و ادارات دولتی باشد و این کارخانه آنها را بازیافت و بازسازی کرده و به صورت مقوا به بازار روانه کند که این طرح نیز در منطقه موسوم به روغنکشی ورامین نیمه‌کاره و ناکام باقی ماند.

کوشش‌ برای‌ احداث‌ یک‌ کارخانه‌ کاغذسازی‌ در‌ ایران‌ کم‌ و‌ بیش‌ ادامه‌ یافت‌ تا‌ در‌ سال‌ 1344‌ هجری‌ شمسی‌ مقدمات‌ ایجاد‌ اولین‌ کارخانه‌ کاغذسازی‌ به‌ منظور‌ تولید‌ کاغذ‌ چاپ‌ و‌ تحریر‌ با‌ استفاده‌ از‌ تفاله‌ نیشکر‌ در‌ هفت‌ تپه‌ خوزستان‌ به‌ ظرفیت‌ 100‌ تن‌ در‌ روز‌ فراهم‌ گشت‌ و‌ سر‌ انجام‌ شرکت‌ کاغذ‌ پارس‌ در‌ سال‌ 1346‌ هجری‌ شمسی‌ تاسیس‌ شد.

این‌ شرکت‌ با‌ ظرفیت‌ اولیه‌ 35‌ هزار‌ تن‌ کاغذ‌ در‌ سال‌ 1349‌ آغاز‌ به‌ کار‌ کرد‌ و‌ در‌ آن سال‌ به‌ تولید‌ 12300 تن‌ کاغذ‌ چاپ‌ و‌ تحریر‌ دست‌ یافت. در‌ سال‌ 1352،‌ بزرگترین‌ کارخانه‌ کاغذسازی‌ ایران‌ به‌ نام‌ مجتمع‌ صنایع‌ چوب‌ و‌ کاغذ‌ ایران(چوکا)‌ با‌ مشارکت‌ وزارت‌ صنایع‌ (60‌ درصد‌ سهام)‌ وزارت‌ کشاورزی‌ و‌ عمران‌ روستایی(40‌ درصد‌ سهام)‌ در‌ کیلومتر‌ شش‌ جاده‌ رضوان‌شهر‌ به‌ تالش‌ بنیان‌گذاری‌ شد‌ و‌ در‌ سال‌ 1357‌ کار‌ خود‌ را‌ آغاز‌ کرد.

اوج‌ گیری انقلاب‌ اسلامی‌ به‌ بسته‌ ‌شدن‌ بسیاری‌ از‌ ‌کارخانه‌ها‌ از‌ جمله‌ همین‌ کارخانه‌ کاغذسازی‌ انجامید‌ که‌ بیش‌تر‌ از‌ سوی‌ خارجی‌‌ها‌ اداره‌ می‌شد.‌ از‌ سال‌ 1361‌ تلاش‌های‌ برنامه‌ریزی‌ شده‌ای‌ برای‌ راه‌ اندازی‌ دوباره‌ تولید‌ کاغذ‌ آغاز‌ شد‌ و‌ با‌ تحویل‌ کارخانه‌ به‌ سازمان‌ صنایع‌ ملی‌ ایران‌ در‌ سال‌ 1364،‌ این‌ تلاش‌ها‌ به‌ بار‌ نشست‌ و‌ فعالیت‌ این‌ کارخانه‌ آغاز‌ شد.‌

بعدها‌ مراکز‌ دیگری از‌ جمله‌ شرکت‌ صنایع‌ چوب‌ و‌ کاغذ‌ مازندران‌ در‌ سال‌ 1376‌ راه‌ اندازی‌ شد‌ که‌ به‌ عنوان‌ تولید‌ کننده‌ کاغذ‌ در‌ ایران‌ با‌ ظرفیت‌ 175000‌ تن (شامل‌ 90000‌ تن‌ کاغذ‌ روزنامه‌ و‌ چاپ‌ و‌ تحریر‌ و‌ 85000‌ تن‌ کاغذ‌ فلوتینگ)‌ ‌فعالیت‌ دارد.